Në fund të viteve ‘20 lufta e ashpër vijoi për mënyrat e përfshirjes së fshatarësisë në rrugën e socializmit. Në thelb ajo lidhej me përpjekjet e ndryshme të shumicës në Byronë Politike dhe grupin e Buharinit rreth asaj sesi do të aplikohen parimet e politikës së ekonomisë së re në fazën e re të zhvillimit të shoqërisë sovjetike.

Në fund të viteve ‘20 lufta e ashpër vijoi për mënyrat e përfshirjes së fshatarësisë në rrugën e socializmit. Në thelb ajo lidhej me përpjekjet e ndryshme të shumicës në Byronë Politike dhe grupin e Buharinit rreth asaj sesi do të aplikohen parimet e politikës së ekonomisë së re në fazën e re të zhvillimit të shoqërisë sovjetike. Kushtet konkrete të asaj kohe, së brendshmi dhe në nivel ndërkombëtar, kërkonin një rritje të konsiderueshme në ndërtimin e socializmit.

Gabimet e Buharinit

Buharin dhe mbështetësit e tij, në llogaritjet dhe propozimet teorike të tyre, kishin nënvlerësuar domethënien praktike të faktorit kohë në ndërtimin e socializmit në periudhën e viteve ‘30. Në shumë mënyra, mbajtja e qëndrimit të tyre ishte në mendimin dogmatik dhe në vlerësimin jodialektik korrekt të situatës. Buharini dhe mbështetësit e tij pranuan gabimet e tyre. Në këtë lidhje nuk është e pavend të kujtosh opinionin e Leninit për Buharinin. Ai thotë: “Buharini nuk është vetëm vlera më e madhe dhe teoricieni kryesor i partisë; ai është konsideruar në mënyrë të drejtë një ndër favoritët e partisë dhe pikëpamjet e tij teorike mund të klasifikohen si plotësisht marksiste, por vetëm me një rezervë të madhe, për ekzistencën e diçkaje skolastike rreth tij”. (Ai nuk kishte bërë kurrë një studim të dialektikave dhe unë mendoj se ai nuk e ka kuptuar kurrë plotësisht atë.) Faktet konfirmojnë sërish se Lenini kishte të drejtë.

Kolektivizimi dhe industrializimi

Siç e pamë, diskutimet politike të asaj kohe sollën një proces të vështirë në zhvillimin partiak, shënuan një luftë të mprehtë rreth problemeve thelbësore të ndërtimit socialist. Në atë luftë, e cila mundi të rezistojë, atje u ndërmor modeli i konceptimit të industrializimit dhe kolektivizimit. Nën udhëheqjen e partisë, Komitetit të saj Qendror, përfundoi procesi i ndërtimit të industrisë së rëndë, duke përfshirë inxhinierinë, industrinë e mbrojtjes dhe industrinë kimike, që ecën në hapin e kohës; ishin realizuar në një kohë të shkurtër veçanërisht që nga pikënisja dhe linjat e elektrifikimit të përgjithshëm.

Periudha në shqyrtim, gjithashtu, shfaqi disa humbje. Ato ishin në një drejtim të caktuar, të lidhura me suksesin të cilit iu referova pak më parë. Njerëzit nisën të besonin në efektivitetin universal të centralizimit të egër, në atë metodë të drejtimit më shkurt, si mënyra më e mirë e zgjidhjes së çdo problemi. Kjo kishte një efekt në përpjekjen në drejtim të popullit, në drejtim të kushteve të tyre të jetës.

Sistemi administrativ i udhëheqjes së partisë dhe qeverisë drejtoi duke dalë sheshit në vend dhe shiriti i kuq fitoi fuqishëm, madje megjithëse Lenini kishte paralajmëruar rrethin e tij në kohën e tij. Dhe një strukturë korresponduese e administratës dhe planifikimit nis të marrë formë.

Në industri, - dhënia e masës së tij të kohës, - kur në kuptimin më të plotë të fjalës, të gjithë komponentët kryesorë të ngrehinës industriale ishin të dukshme, - të tilla metoda si një sistem i menaxhimit, rezultatet e prodhuara në mënyrë të përgjithshme. Megjithatë, një sistem i njëjtë i centralizimit të ngurtë dhe i drejtimit ishte i palejueshëm në kapërcimin e problemeve të jetës rurale. Kjo mund të thuhet sinqerisht: Në fazën e re ekzistonte një deficit i përpjekjeve leniniste ndaj interesave të fshatarësisë punëtore. Më e rëndësishmja e të gjithave ishte një nënvlerësim i faktit se fshatarësia ishte një klasë që kishte ndryshuar në mënyrë radikale këto vite që pas Revolucionit. Tani pamja e përgjithshme ishte fshatarësia e mesme. Ai e kishte vlerësuar veten si një fermer që punonte tokën dhe ishte përfshirë në Revolucion për rreth një dekadë të tërë. Ai kishte bindjen se qeverisja sovjetike ishte qeverisja e tij. Ai kishte bërë një aleancë të thellë dhe të pavarur të klasës punëtore. Një aleancë në themele të reja po bëhej në kushtet praktike që jeta e tij, në mënyrë graduale, është duke u kthyer për më mirë.

Dhe, nëse atje kishte më tepër interes për ligje ekonomike objektive dhe nëse më tepër vëmendje i ishte dhënë transferimit të proceseve sociale në fshat, nëse në përpjekjen e përgjithshme të kësaj mase të gjerë të fshatarësisë punëtore, - pjesa më e madhe e të cilëve kishin marrë pjesë në Revolucion, e kishin mbrojtur atë nga Garda e Bardhë dhe detyruan ndërhyrjen, - kanë qenë politikisht më të matur; - nëse atje kishte një linjë të vazhdueshme të promovimit të aleancës me fshatarësinë e mesme kundër kulakëve, të pasurit e fshatit, atje nuk duhet të bëheshin ato veprime që u ndeshën në zbatimin e kolektivizimit.

Sot kjo është e qartë: Në një sipërmarrje të pamasë, e cila prek fatin e shumicës së popullsisë së vendit, ekzistonte një largim nga politika e Leninit në drejtim të fshatarësisë.
Ky proces social shumë i rëndësishëm dhe shumë i ndërlikuar, në të cilin një lidhje e ???????mare????? varej në kushtet lokale, ishte i drejtuar në mënyrë mbizotëruese nga metodat administrative.
Një bindje kishte dalë, se të gjitha problemet mund të zgjidheshin me një goditje, për një natë. Rajonet dhe pjesët e vendit në tërësi nisën të haheshin me njëri-tjetrin; kush mund të përfundojë kolektivizimin në mënyrë sa më të shpejtë. Planet e përcaktuara arbitrarisht ishin çështje kudo. Ndodhën dhunime flagrante të parimeve të kolektivizimit.
Apo ishin shmangur në mënyrë të tepruar në luftën kundër kulakëve. Në thelb, politika korrekte e të luftuarit kundër kulakëve ishte interpretuar shpesh gjerësisht si spastrim i pjesës së konsiderueshme të fshatarësisë së mesme. I tillë është realiteti i historisë.