Ndjen se gjuha e të parëve po humbet. Po përpihet nga dialektet dhe nga gjuha vendase. Ndaj u drejtohet të rinjve. Iu drejtohet me gjuhën e tyre, në formën e lojës. Dhe nuk ka më mirë se historitë e shkurtëra e aq më tepër teatri. Pas një jete të gjatë në mësimdhënie, por edhe në fushën e botimeve gjuhësore e folklorike, profesori arbëresh Vincenzo Bruno, ofron një përmbledhje tregimesh, të përshtatshme për t’i ngjitur në skenat teatrore.

Titullohet “Arbreshando”, shkruar mes viteve 1980 dhe 2005. “Të vësh në skenë histori të vogla, të përdorësh gjuhën arbëreshe, një leksik shpesh të harruar, mund të jetë një mundësi e këndshme dhe alternative brenda një konteksti edukativ, shkollor, ashtu siç mund të jetë “karburanti” për një objektiv mbrojtës dhe shpëtues të një realiteti dhe një kulture në minorancë”, - thotë prof. Bruno për portalin që bashkon gjithë arbëreshët, “Jemi”. “Arbreshando” u publikua në kuadrin e projektit “Katundi ynë”, i financuar nga Komuna e Civitas, mbështetur në ligjin për mbrojtjen e minorancave gjuhësore dhe historike. Në libër përfshihen tekste origjinale, të ideuara dhe të shkruara nga Bruno, në gjuhën arbëreshe, të vëna në skenën e teatrit gjatë kohës së mësimdhënies në kolegjet italiane. “Arbreshando” mund të duket si një titull i çuditshëm dhe pa kuptim. Në të vërtetë është një term hibrid mes arbërishtes dhe shqipes. Me këtë fjalë tentoj të kujtoj një gjuhë që dikur, për breza të tërë, ishte autonome dhe dinjitoze në Itali, që kishte arsye për të qenë, që mbartte forcë dhe vitalitet. Sot konstatojmë që ajo me shpejtësi po i përulet dialekteve kalabreze, apo jugorë e mbi të gjitha italishtes. Kush e di ndoshta “Arbreshando” mund të vonojë zhdukjen e instrumentit tonë antik të komunikimit dhe bartjes së vlerave”, - thotë Bruno. Gjuha e përdorur në tekste është arbërishtja e Civitas, në një formë të thjeshtë, e përdorshme edhe nga komunitetet e tjera italo-shqiptare. Vëllimi mund të gjejë përdorim në shkolla, por edhe për lexim personal. Tregimet janë shkruar për adoleshentët, por nuk do të ishte absurde të lexoheshin edhe nga të rriturit dhe jashtë ambienteve shkollore. Përveç historisë së fundit, e cila është e përkthyer e gjitha në italisht, të tjerat paraprihen nga një përmbledhje në gjuhën italiane. Sipas autorit, historitë dhe shprehjet tipike shpesh janë propozuar në mënyrë të pavullnetshme nga njerëzit e thjeshtë që thuajse gjithnjë është një minierë frymëzimi. Fillimisht ato lexoheshin dhe i nënshtroheshin reflektimit të të rinjve e më pas në mënyrë automatike dhe pa sforcime, disa prej tyre gjenin veten tek personazhet, visheshin me petkat e tyre dhe u jepnin jetë. Duke u futur në një botë, së cilës të paktën në të pandërgjegjshmen e njerëzve nuk i janë tharë rrënjët.

Vincenzo Bruno ka lindur në mars të vitit 1947 nga prindër arbëreshë. I diplomuar në Napoli për letërsi antike, ka dhënë mësim fillimisht në shkollën e mesme, në lice me drejtim klasik dhe shkencor. Tepër i interesuar për botën arbëreshe, ka shkruar artikuj mbi realitetin kulturor të minoriteteit gjuhësor historik të arbëreshëve të italisë. Ka eksperimentuar në këtë fushë një didaktikë të gjuhës minoritare të italo-shqiptarëve. Është koordinator i revistës “Katundi ynë”, themeluar në vitin 1970. ka drejtuar Muzeun Etnik Arbëresh në Civita. Është autor i shumë tregimeve dhe komedive si “Antologji e shkurtër”, “Civita – Çifti”, “Murales in Arberia”, “Depliant Museo Etnico Arbëresh”, “La Chiesa di Santa Maria Assunta in Civita”, “Catalogo del Museo Etnico Arbëresh”, “Alfabetizzazione arbëreshe : sezione del Folklore”, “Për një Teatër Arbëresh”, komeditë “Kushqia”, “Një amerikan ndë katund” dhe “Testamenti të njëj plaku i vetim”.