Sido që të konceptohet prania dhe politika e bashkësisë ndërkombëtare nëpër botë, ajo duket të ketë vetëm një parim që thotë: përçaj por mos sundo. Për shembull, Fatahu dhe Hamasi në Palestinë, Shiitët dhe Sunitët në Irak, Hamasi dhe “Pro-perëndimorët” në Liban, Azerbexhani e Gjeorgjia në Rusi, Tajvani në Kinë, pastaj shumë përçarje në Afrikë, etj., janë tregues që ky parim i “bashkësisë ndërkombëtare” vlen për krejt globin.

Pra, politika e jashtme e bashkësisë ndërkombëtare, parimin “përçaj dhe sundo” e modifikon në “përçaj por mos sundo”. Duke përdorur qasjen dhe politikën e tillë, kjo bashkësi ndërkombëtare e ka më të lehtë kontrollin dhe manovrimin mbi ato shtete ose popuj/shoqëri. Pra, sa herë që u duhet ndonjë trazirë, ata vetëm e lëkundin pak mexhën në cilindo vend dhe ja, plasi trazira/konflikti.

Kështu, edhe Kosova (zyrtarizimi përmes Pakos së Ahtisarit) është ndërtuar në parimin e përçarjes dhe të mos-sundimit, duke i vendosur Serbët me një anë dhe Kosovarët në anën tjetër dhe në të njëjtën kohë duke i ndarë/copëtuar Kosovarët në disa pjesë. Në këtë mënyrë, sa herë që u duhet konflikti në Kosovë, krejt çfarë do të bëjë bashkësia ndërkombëtare është të heq barrierën.

Megjithëkëtë, a do të jetë e fort Kosova ndonjëherë që të prish këtë politikë të instaluar në Kosovë sipas parimit të interesave ndërkombëtare e jo të qytetarëve të Kosovës? A do të mbledh mend e të forcohet cilido politikanë Kosovar që t’i thotë “Jo” kësaj bashkësie ndërkombëtare dhe atë goxha shpesh? Vështirë.

Struktura politike në Kosovë, pra, kjo vendore, është e ndërtuar sipas parimit “më dëgjo mua nëse do të ta mbyll dosjen e ta hapi karrierën”. Për t’u korruptuar sot në Kosovë, nuk është vështirë. Gjasat dhe mundësitë të dalin përpara vazhdimisht. Lakmia e madhe materiale si dhe lakmia për karrierë, ka bërë që sot në Kosovë vështirë të kemi politikanë (por edhe të tjerë në fusha e lëmi të ndryshme) që s’janë të përlyer. Çfarë e bën tashti fenomenin korrupsion interesant është vijimësia. Nëse ke bërë veturë, shtëpi, banesë, truall, vilë dhe pasuri të ngjashme, ato tashti duhet të mbahen e mirëmbahen. Pra, nëse politikanët (dhe të tjerët) janë korruptuar fillimisht për t’i pasur këto gjësende, ata/ato tashti nuk kanë qare që në mënyrë vijuese të korruptohen në mënyrë që t’i mbajnë e mirëmbajnë ato gjësende, atë pasuri materiale. E kjo, kushton!

Skënder Limani/telegrafi